Potrzebny jest więc gramofon, którego rozruch następowałby błyskawicznie. I rzeczywiście produkuje się takie gramofony, których talerz składa się z dwóch części. Ciężkiego żeliwnego pierścienia, który cały czas znajduje się w ruchu i lekkiego, aluminiowego talerza, na którym kładzie się płytę. Obie te części połączone są ze sobą rozłącznym sprzęgłem mechanicznym lub, ostatnio częściej spotykanym, elektrycznym. Po zwolnieniu sprzęgła, aluminiowy talerz przywiera do talerza „zamachowego" i po ułamku sekundy osiąga jego prędkość. „Opóźnienie" takiego układu wynosi około 15 stopni, co jest praktycznie niezauważalne dla ludzkiego ucha.
Magnetofon
Urządzenie to pełni w dyskotece w zasadzie rolę drugoplanową. Sama istota dyskoteki, która polega na tworzeniu zabawy „na żywo", zgodnie z reakcją sali, a nie według ułożonego z góry programu, wyklucza stosowanie „bezwładnego" magnetofonu. Owa bezwładność polega pa tym, że potrzebny w danej chwili utwór znajduje się przewijając długie odcinki taśmy, co nawet przy dwu magnetofonach i to wyposażonych w liczniki jest uciążliwe. Istnieją jednak dyskoteki (na przykład na statkach) i okoliczności, w których magnetofon oddaje nieocenione usługi. Stosuje się wtedy jednak specjalnie przystosowane magnetofony.
| |
|